Gerçeği Öğrendim Bir Gün…

11 Mart 2010 0 Yazar: Ayetullah Coşkun
Spread the love
3 Okunma

  Gerçeği Öğrendim Bir Gün…                                                   
                                                                       
  Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.                     
  Işığı gördüm, korktum.                                   
  Ağladım.                                                         
                                                                       
  Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.                     
  Karanlığı gördüm, korktum.                                 
  Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi…       
  Ağladım.                                                         
                                                                       
  Yaşamayı öğrendim.                                           
  Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;       
  aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu   
  öğrendim.                                            
                                                                  
  Zamanı öğrendim.                                               
  Yarıştım onunla…                                             
  Zamanla yarışılmayacağını,                               
  zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim…         
                                                                       
  İnsanı öğrendim.                                             
  Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu…     
  Sonra da her insanin içinde                                       
  iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.                 
                                                                       
  Sevmeyi öğrendim.                                               
  Sonra güvenmeyi…                                                 
  Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,             
  sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu           
  öğrendim.               

  İnsan tenini öğrendim.                                         
  Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu…                       
  Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim. 
                                                                       
  Evreni öğrendim.                                                 
  Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.           
  Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek
  Gerektiğini öğrendim.                                         
                                                                       
  Ekmeği öğrendim.                                               
  Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.   
  Sonra da ekmeği hakça  bölüşmenin, bolca üretmek kadar       
  önemli olduğunu öğrendim.                                   
                                                                       
  Okumayı öğrendim.                                             
  Kendime yazıyı öğrettim sonra…                             
  Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana…             
                                                                       
  Gitmeyi öğrendim.                                               
  Sonra dayanamayıp dönmeyi…                                     
  Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi…                           
                                                                       
  Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta…
  Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
  Sonra da asil yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine vardım.
                                                                       
  Düşünmeyi öğrendim.                                       
  Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.             
  Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek
  olduğunu öğrendim.                                             
                                                                       
  Namusun önemini öğrendim evde…                               
  Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;             
  gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el         
  sürmemek olduğunu öğrendim.                                 
                                                                       
  Gerçeği öğrendim bir gün…                               
  Ve gerçeğin acı olduğunu…                                 
  Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da         
  “lezzet” kattığını öğrendim.                         
                                                                                                                                              
  MEVLANA